“In het Huis van Abraham leven joden, christenen en moslims in vrede samen.”
Het Huis van Abraham wil die mensen bekendheid geven en steunen, die op een eerlijke en rechtvaardige manier, vrede en een vreedzame samenleving nastreven tussen joden, christenen en moslims, maar die jammer genoeg, weinig of niet aan bod komen in onze media.
Serie: Vredestichters: (1)
Wie is Ahmed Fouad Alkhatib ?
“Wat pro-Palestina zijn betekent voor mij: Ik ben hartstochtelijk, ondubbelzinnig en zonder aarzeling een voorstander van het rechtvaardige en dringende verlangen van het Palestijnse volk naar zelfbeschikking, bevrijding, soevereiniteit en veiligheid. Ik ben opgegroeid in Gaza, waar ik Israëlisch geweld en bombardementen heb meegemaakt, waaronder een incident dat me bijna het leven kostte en waardoor ik blijvende gehoorschade opliep; mijn familie is nog steeds in Gaza en heeft tientallen doden geleden tijdens deze laatste oorlog; mijn grootouders werden in 1948 verdreven uit hun voorouderlijk thuisland en vluchtten naar de Gazastrook; en mijn ouders groeiden op in een vluchtelingenkamp in Rafah in de jaren 1950. Deze achtergrond informeert en beïnvloedt mij en verklaart waarom ik me betrokken voel bij de Palestijnse kwestie en mezelf als pro-Palestijns beschouw. Ik word gemotiveerd door een oprecht verlangen om mijn volk hun legitieme en onmiskenbare rechten te zien verkrijgen, die ze al tientallen jaren niet hebben gehad.
Toch worstel ik, en vele anderen, vooral degenen die zwijgen of gedwongen worden om te zwijgen, met het vinden van een politiek thuis in de huidige pro-Palestina beweging. Het voelt steeds meer alsof pro-Palestina activisme gedomineerd wordt door maximalisten (die heel historisch Palestina willen en andere zero-sum posities en benaderingen), slogan-gedreven stemmen en verhalen. Er is een gebrek aan pragmatisch en humanistisch vermogen om meerdere waarheden tegelijk vast te houden en te pleiten voor genuanceerde en kleurrijke standpunten en visies die geen zwart-witte voorstellingen en inzichten zijn van de Israëlische en Palestijnse kwestie.
Er is een gebrek aan pragmatisch en humanistisch vermogen om meerdere waarheden tegelijk vast te houden en om genuanceerde en kleurrijke standpunten en visies te bepleiten die geen zwart-wit voorstelling en begrip van het conflict tussen Israël en Palestina zijn.
Dit is wat voor mij een effectief en zinvol pro-Palestina platform inhoudt:
1. Het steunen van het recht van de Palestijnen op een soevereine en onafhankelijke staat die in vrede samenleeft met Israël.
2. Het veroordelen van acties, beleid, prioriteiten en beslissingen van de Israëlische regering die het Palestijnse volk doden, schaden, ondermijnen of onderdrukken.
3. Het bekritiseren en veroordelen van het verloop van de oorlog in Gaza, de militaire bezetting op de Westelijke Jordaanoever en de minachting van de Israëlische regering voor Palestijnse burgerlevens en de vernietiging van eigendommen en steden.
4. Het verwerpen, aan de kaak stellen en aan de kaak stellen van de diefstal van Palestijns land op de Westelijke Jordaanoever en de uitdijende nederzettingenonderneming en het geweld van de kolonisten.
5. Het steunen van zeer gerichte, specifieke en effectieve sancties tegen individuen, groepen en entiteiten die de onrechtvaardige en illegale bezetting van de Westelijke Jordaanoever mogelijk maken en Palestijnse burgers schade toebrengen.
6. Het aan de kaak stellen en bestrijden van de ontmenselijking van het Palestijnse volk of de ontkenning van hun bestaan als mensen met het recht om te leven op het land dat ze al generaties lang hun thuis noemen.
7. Het erkennen van de tragedie die honderdduizenden ontheemde Palestijnen vanaf 1948 hebben doorgemaakt en hen/hun nakomelingen het recht geven om hun land te verlaten.
8. Inzicht krijgen in fouten uit het verleden en heden die het Palestijnse volk decennialang op achterstand hebben gezet en hen tot pionnen hebben gemaakt in ideologieën en geopolitieke programma’s, agenda’s en ontwerpen.
9. Het ontwikkelen van een pragmatisch en realistisch kader voor het erkennen van Israëls bestaan, bestaansrecht en de onvermijdelijkheid van zijn voortbestaan.
10. Afzien van de misleidende en destructieve elementen van het Palestijnse verhaal en erkennen dat er geen volledige bevrijding van heel Palestina zal zijn, dat er geen recht op terugkeer zal zijn naar wat nu het vasteland van Israël is, en dat Israël niet militair of met enige vorm van geweld kan en mag worden geconfronteerd.
11. Het promoten van een culturele verschuiving weg van revolutionaire retoriek, martelaarschap en gewapend verzet, en in plaats daarvan het herpositioneren van coëxistentie en vrede als een moedige en noodzakelijke evolutie om Palestijnse levens, land en erfgoed te behouden en een nieuwe generatie natiebouwers te stimuleren die erop gericht zijn om het beste te doen met wat de Palestijnen op dit moment hebben en kunnen hebben op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook.
12. Het veroordelen en verwerpen van antisemitisme terwijl ook erkend wordt dat zionisten en Israëli’s een diverse groep/volk zijn en dat de Palestijnen met al deze segmenten moeten samenwerken om duurzame coëxistentie en vrede te hebben.
13. Begrijpen hoe gewelddadige/haatdragende retoriek, acties en fouten schadelijk zijn omdat ze rechtse en extremistische groeperingen versterken.
14. Erkenning van Palestijns agentschap, verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid bij het nemen van acties die negatieve gevolgen en uitkomsten hebben en erkenning dat, hoewel er sprake is van een asymmetrische machtsdynamiek, Palestijnse leiders, politieke groeperingen en prominenten rationele en verantwoordelijke keuzes moeten maken om de vooruitzichten te optimaliseren.
15. Accepteren dat zelfs met Oost-Jeruzalem als hoofdstad van een toekomstige Palestijnse staat, de toegang tot heilige plaatsen altijd gedeeld en voor iedereen toegankelijk moet zijn.
16. Realiseren hoe snode regionale spelers zoals de Islamitische Republiek Iran en haar proxies geen oprechte of behulpzame bondgenoten zijn voor het Palestijnse volk en zoveel schade hebben toegebracht aan de hele regio en de Palestijnse zaak.
17. Het vermogen ontwikkelen om te luisteren naar Joodse perspectieven en grieven, historisch en hedendaags, om te begrijpen waarom pro-Israël aanhangers geloven wat ze doen en waarom Israël zoveel betekent voor zovelen, zelfs als men het niet eens is met die meningen en opvattingen.
18. Begrijpen dat Hamas roekeloos Palestijnse levens in gevaar heeft gebracht en de bevolking van Gaza aanzienlijke schade heeft berokkend en dat de groepering vertrouwt op Palestijns lijden als onderdeel van haar strategie om Israël wereldwijd te delegitimeren en tegelijkertijd het conflict te laten voortduren zonder een betekenisvolle oplossing.
19. Het registreren van de gevaren van islamistische retoriek en ideologie die de Palestijnse samenleving wil islamiseren en het Palestijnse nationale project wil veranderen in een religieus project in een streven naar een islamitische staat die, door het defauliseren van de Palestijnse samenleving, een islamitische staat is.
Ik voel me genoodzaakt om het bovenstaande te delen omdat het pro-Palestina activisme voor veel te veel mensen gereduceerd is tot opruiende taal die er niet in slaagt om de vele bewegende delen te vatten van wat nodig is om het rechtvaardige en dringende Palestijnse streven naar vrijheid en onafhankelijkheid vooruit te helpen. Hoewel veel studenten, activisten, pleitbezorgers, academici en analisten het hart op de juiste plaats hebben, kunnen velen geen levensvatbare en pragmatische ideeën presenteren die niet louter retorische verklaringen en lege slogans zijn.
Ik weet dat velen het hartgrondig oneens zijn met mijn standpunten en meningen, en dat is helemaal prima. Toch zijn er nog veel meer die graag een herijking zien van het pro-Palestina activisme om de Palestijnen daadwerkelijk te helpen een eigen staat te krijgen in plaats van verdeeldheid aan te wakkeren en vijandigheid te kweken tegenover aanhangers van Israël en de Joodse gemeenschap. Velen in Palestina zijn zich bewust van de noodzaak om pragmatisch te zijn en denken niet dat boze protesten, BDS, antisemitisme, eindeloze academische lezingen, activisme op sociale media of “feel good” slogans echt een verschil zullen maken.
Het is tijd voor een verjongde pro-Palestina beweging die dient als een grote tent om meerdere standpunten en meningen te omvatten en om brede allianties uit te nodigen en te bevorderen, vooral met de reguliere Joodse en Israëlische gemeenschappen, om voor eens en voor altijd te werken aan een rechtvaardige en duurzame oplossing van het conflict. Dit is volledig haalbaar en haalbaar met nederigheid, beschaafdheid, geduld, mededogen en vriendelijkheid, doorzettingsvermogen en vastberadenheid, de bereidheid om redelijke compromissen en aanpassingen te accepteren en, het allerbelangrijkste, de erkenning van de onmiskenbare en wederzijdse menselijkheid van beide partijen.