De islamitische traditie leest het verhaal van Ibrahim en zijn zoon vaak terecht als verhaal van beproeving en gehoorzaamheid. Maar de vorm van die beproeving is niet onbelangrijk: zij voert tot aan de grens van het mensenoffer, en precies daar wordt de dood onderbroken. Als er in de Koran geen andere plaats is waar God mensenlevens als cultisch offer vraagt, dan mag men vragen of Eid al-Adha niet óók gelezen moet worden als feest van de geredde zoon — en dus als krachtig tegenverhaal tegen elke religieuze logica die zonen, dochters of burgers opnieuw op het altaar legt.